http://bonasiab.blogfa.com/ روستای زیبای ما بُن آسیاب عشق ماندگار همه فرزندان آن است . fa blogfa.com Mon, 30 Nov 2009 07:12:18 GMT http://bonasiab.blogfa.com/post-103.aspx <P dir=rtl align=left> </P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>با عرض سلامت خدمت همه دوستان عزیز وبلاگ بُن آسیاب و پوزش به دلیل دیر به دیر آپ شدن این وبلاگ ، که امیدوارم دوستان عزیز با بزرگواری خود این کم کاری را به دلیل پُر کاریهای دیگر بنده در امورمختلف بر من ببخشا یند. </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033> در این پُست قصد دارم مطلبی را از کتاب آقای آرمین در خصوص برخورد بین مکوندی ها و قشقایی ها  البته به طور مختصر شده بنگارم. که  امید است مورد توجه دوستان عزیز (بخصوص مکوندی های گرامی ) قرار گیرد .  </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG></STRONG><FONT color=#000033> <STRONG><FONT size=3>در تاريخ</FONT></STRONG> 30 آذرماه سال 1257 شمسي برابر با ژوئيه 1879 ميلادي و در زمان وزارت ميرزا حسين خان سپهسالار بخشي از طايفه مکوند که در محدوده طوف سفيد (هفتکل) و گَزين استقرار داشتند مورد حمله عده اي از طايفه کشکولي قشقائي قرار گرفتند و احشام و اموال آن ها توسط طايفه کشکولي قشقائي غارت گرديد.آن ها به خاطر اين که از طرف حکومت به ياغي گري متهم نگردند به تلگراف خانه  شوشتر مراجعه و متحصن گرديده و از صدراعظم ميرزا حسين خان سپهسالار دادخواهي و تظلم نمودند. ميرزا حسين خان سپهسالار(چون در آن زمان شوشتر جزء حکومت فارس و بخشي از حکومت فرهاد ميرزا معتمد الدوله پسر هفتم عباس ميرزا بود) در تاريخ اسفند ماه 1257 شمسي تلگرافي در خصوص مکوندي ها مخابره نموده و فرهاد ميرزا هم جواب مخابره کرد.  که با مطالعه  اين دو تلگراف (هر دو تحت شماره 328 و327-5  در سازمان اسناد ملي ثبت است . ) بي توجهي و کينه توزي حاکم فارس نسبت به حسين قلي خان و مکوندي ها کاملا مشهود است . و اين چنين بدبيني ها و کينه توزي ها هميشگي بود. که سرانجام تير زهر آگينشان به هدف نشست و طومار عمر حسين قلي خان ايلخاني را طبق دستور ناصرالدين شاه و با اجراي ماهرانه مسعود ميرزا ظل السلطان در هم نورديد. و او را با وجود خدماتي که به قاجارها نموده بود در روز يک شنبه 21 آبان ماه 1261 خورشيدي برابر با 12 نوامبر سال 1882 همراه با  پسرانش را به زندان انداختند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>جريان برخورد طايفه کشکولي با مکوندي ها بنا به دست نوشته شاد روان ملا محمد حسن کرمي که در آرشيو اين جانب موجود است و در سال 1268خورشيد يعني 11 سال بعد از واقعه نوشته شده  است بیان می کند که در مدتی که حسين قلي خان ايلخاني در طهران بود دو حمله از طرف قشقاييها به بختياري ها صورت گرفت . اول آن که پاره اي از راهزنان کشکولي قشقايي به دستور فرهاد ميرزا فرمان فرما والي فارس و خانلرميرزا احتشام الدوله حاکم بهبهان به طايفه مکوند در جنوب بختياري حمله برده ودر منطقه طوف سفيد (هفتکل) و روستاي گزين دست به کشتار و تاراج اموال مردم زدند. و چون حمله بسيار ناگهاني و غيره منتظره بود مکوندي ها نتوانستند مقاومت و ايستادگي نمايند و کشکولي ها بعد از کشتن دو زن و يک کودک و سه مرد که همه از تيره کپن بور مکوند بودند با غارت اموال و رمه هاي مکوندي ها از راه گرگري قلندري اقدام به عقب نشيني به سوي محل گرمسيرات شمال جناوه (گناوه) در منطقه ميشون نمودند. ضمن عمليات دو نفر از آنها کشته و يک نفر از آن ها به نام محمد نره اي زخمي و به اسارت بختياري ها درآمد. که او را تحويل حاکم شوشتر دادند. و به عنوان سند سرقت کشکولي ها معرفي نمودند. دوم آن که هم زمان با اين حمله در جنوب بختياري عده ديگري به سرپرستي خداکرم خان و حسين خان و داراب خان قشقايي به بخش شرقي بختياري حمله و در روستاهاي مال خليفه، کلواري، دِه نِکلي وسندگان اقدام به غارت و چپاول اموال نمودند . وبعد ازتاراج اموال مردم از راه سميرم و ماوراء دنا به سمت ييلاق خود مي روند .</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033> محمد حسن کرمي در دست نويس خود در صفحه 28 مي نويسد  ايلخاني از غارت مکوندي ها توسط ترکان قشقايي زياد ناراحت نبود زيرا اين دو گروه از طايفه جانکي از طرفداران هميشگي خاندان محمد تقي خان (ايلخان معدوم شده چهارلنگ) بودند و نمي توانستند او را فراموش کنند. و چندان هم از حسين قلي خان ايلخاني  حساب نمي بردند. بعد از بازگشت خان از تهران او هيچ کوششي براي استرداد اموال مکوندي ها به عمل نياورد . لذا آنها  براي باز پس گيري اموال خود ابتدا به حاکم شوشتر متوسل شده و بعد از آن به محمد حسين خان سپهسالار مراجعه نمودند. ولي به علت مخالفت حاکم فارس هیچ کاری جهت پس گرفتن اموالشان انجام نشد.  لذا آنان پس بعد از کنکاش در طوف سفيد (هفتکل) تصميم به دستبرد زدن به طايفه کشکولي در ميشان و صفدربگ در قشلاق کشکوليها گرفتند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033 size=1>لطفا با کلیک بر روی گزینه <STRONG>ادامه مطلب</STRONG> مابقی نوشته را مطالعه فرمایید.</FONT></P> Mon, 30 Nov 2009 07:12:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=103 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-103.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-102.aspx <P dir=rtl>    </P> <P dir=rtl>    <FONT color=#330033> <STRONG> گریزگاهی می جویم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     پیش تو </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     از خویش </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     گریزگاهی برای این دست های خالی از صلح </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     تا به ترس های من </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     خیره نشوند. </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>      عصر من </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     عصر خشم است و انتقام </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     عصر حزب های از هم پاشیده ای </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     که آرمان های بی رمقشان </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     با خاطرات اعدامیان بی کفن </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     در خاک فرو می رود، </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     تا ما در هوای آزاد </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     به تماشای استبداد بنشینیم. </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     عصر من </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     عصر تهی دستی ست </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     و از شهرزاد قصه گو شنیده است </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     هزار و یک شب هم که چشم هایش را ببندد </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     هیچ شاهزاده ای </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     سراغ پیشانی اش را نمی گیرد. </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     گریزگاهی می خواهم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     پیش تو </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     از این عصر </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     تا به یاد نیاورم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     جهان، جوان نمی شود </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     و من به گذشته بر نمی گردم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     و تو، </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     که تمام چشم های دنیا را به ما بخشیدی </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     و هیچ وقت دیده نشدی، </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     یک روز خسته می شوی </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     و دستِ حادثه را نمی گیری. </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>      گریزگاهی می جویم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     تا باور کنم </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     هر پروانه ای از مرگ رهایی یابد </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330033><STRONG>     جهان خوشرنگ تر خواهد شد.» </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT color=#330033></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl align=center>     <IMG style="WIDTH: 415px; HEIGHT: 313px" height=294 alt="کبکی از سرزمین زیبای بختیاری" hspace=0 src="http://night-skin.com/upload/images/n0fqdyraph6tuqnilp6p.jpg" width=446 align=middle border=0></P> <P dir=rtl align=center>          </P> Sun, 01 Nov 2009 05:14:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=102 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-102.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-101.aspx   <P></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033><STRONG>    <FONT color=#333333> در تو خانه می گیرم ابر </FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     با آذرخشی از سینه ام </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     تا بی نام تر از همیشه </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     سفر کنم.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><FONT color=#333333 size=1>      «سیروس رادمنش»</FONT></P> <P dir=rtl> <STRONG>در روزی که پُر بود از هوایی غریب از میانمان پَر کشید و رفت. و امروز یک سال از پرواز آسمانیش می گذرد</STRONG></P> <P dir=rtl align=right><STRONG>اویی که با غزل های عاشقانه سر بلند کرد. و با مثنوی عارفانه زیست. و</STRONG><STRONG>  با ناگفته هایش آرام به ابدیت پیوست!!</STRONG></P> <P dir=rtl align=right><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>    <FONT color=#000033> </FONT><FONT color=#333333>تو در دهان شعر می مانی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     و مرگ به خود بنازد</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     که بر زبان ها حرارتی گرفته و</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     چه جانبی زیباتر</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>    از تو یا چون شما می بیند</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     کلمه.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     با خواب خود به هفتگل </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     بال های تو منتشر به دنیا شد</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     اگر چه پیش از این می دیدی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     نام تو را که می تکانم</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     زمین به آسمان شبیه تر است</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333>     چشم هایم که چشمه می شود.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><FONT color=#333333><STRONG>        </STRONG> <FONT size=1>«هرمز علیپور»</FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333333> </FONT></STRONG></P> Tue, 08 Sep 2009 10:05:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=101 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-101.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-100.aspx <P dir=rtl>    </P> <P dir=rtl>     <STRONG><FONT color=#330033> ايا تبعيديان كوه گمنامى </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     اى گوهران نام‌هاتان خفته در مرداب خاموشى </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     اى محو گشته يادهاتان، يادهاى آبى روشن </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     به ذهن موج گل آلود درياى فراموشى </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     زلال جارى انديشه‌هاتان كو </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     كدامين دست غارتگر به يغما برد تنديس طلاى ناب روياتان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     درين توفان ظلمت‌زا </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     كجا شد زورق سيمين آرامش نشان ماه پيماتان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     پس از اين زمهرير مرگ‌زا </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     دريا اگر آرام گيرد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     ابر اگر خالی كند از عقده‌ها دل </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     دختر مهتاب اگر مهر آورد، لبخند بخشد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     كوه اگر دل نرم سازد، سبزه آرد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     بارور گردد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     يكى از نام‌هاتان، بر فراز قله‌ها </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     خورشيد خواهد شد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     طلوع يادهاتان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     يادهاى آبى روشن </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     به چشم ماهيان خسته از سيلاب و </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     از باران ظلمت‌ها هراسان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     جلوه اميد خواهد شد </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     ايا تبعيديان كوه گمنامى </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     *** </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     نيست شوقى كه زبان باز كنم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     نيست شوقى كه زبان باز كنم، از چه بخوانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     من كه منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     چه بگويم سخن از شهد، كه زهر است به كامم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     واى از مشت ستمگر كه بكوبيده دهانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     نيست غمخوار مرا در همه دنيا كه بنازم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     چه بگريم، چه بخندم، چه بميرم، چه بمانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     من و اين كنج اسارت، غم ناكامى و حسرت </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     كه عبث زاده‌ام و مهر ببايد به دهانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     دانم اى دل كه بهاران بود و موسم عشرت </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     من پر بسته چه سازم كه پريدن نتوانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     گرچه ديرى است خموشم، نرود نغمه زيادم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     زان كه هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     ياد آن روز گرامى كه قفس را بشكافم </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330033>     سر برون آرم از اين عزلت و مستانه بخوانم </FONT></STRONG></P> Tue, 18 Aug 2009 04:25:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=100 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-100.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-99.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>مسافر پرسید: " تا آزادی چقدر راه است؟" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>پاسخ شنید: </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          " هزار میدان شهادت!" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>مسافر پرسید: </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          "شهادت چه می طلبد؟" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          "هزار حلاّج، مـرد!" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          " حلاّج چه حال است؟" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          " هزار دل، عاشقی!" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          "ره توشه چه باید؟" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          "هزار جان، طلب !" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>مسافر زیر لب تکرار کرد: </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          "هزار جان، طلب، هزار دل، عاشقی، هزار حلاّج، مـرد، هزار میدان شهادت ... " </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>و باز پرسید: </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          " ... و چون رسیدی؟" </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>پیر گفت: </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          " و اگر رسیدی، آزاد شدی! " </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000> </FONT></STRONG><STRONG><FONT color=#330000>اگــر . . ؟<BR>
 </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>چه می‌شد اگـر...</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک چهره اخم،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 يک خوشه لبخند؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک داغِ سيلی،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 يک حرير نوازش؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک گلو بغض،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 يک نغمه؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک فرياد خشم،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 يک هلهله شادی؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک طومار بی‌حرمتی،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 يک دوستت دارم؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
... به جای يک چماق، </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          یک شاخه زیتون؛ </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000> ... به جای يک گلوله آتشين،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
     يک گلِ سرخ؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک دوزخ دشمنی،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
     يک باغ، دوستی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 ... به جای يک رگبار گلوله،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
     يک دسته گل؛</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 و . . . به جای يک بمباران،</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
     يک رنگين کمان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
              نثار يکدگر می‌کرديم؟</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>
 . . . چه می‌شد؟ </FONT></STRONG></P> <P><STRONG><FONT color=#330000> </FONT></STRONG></P> Mon, 27 Jul 2009 06:02:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=99 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-99.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-98.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>    <FONT color=#333300> <STRONG>خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     شوق پرواز مجازی، بال های استعاری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     سقف های سرد و سنگین ، آسمان های اجاری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     با نگاهی سرشکسته، چشم هایی پینه بسته</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     صندلی های خمیده، میزهای صف کشیده</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     خنده های لب پریده، گریه های اختیاری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     عصر جدول های خالی ، پارک های این حوالی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم:</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     روی میز خالی من ، صفحه باز حوادث</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#333300>     در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><FONT color=#333300><STRONG>   </STRONG><FONT size=1>  اسفند 72</FONT></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#333300 size=1> </FONT></P> Sun, 05 Jul 2009 05:46:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=98 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-98.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-97.aspx <P align=center>                                                 <IMG style="WIDTH: 101px; HEIGHT: 118px" height=108 alt="" hspace=0 src="http://i43.tinypic.com/x5thz6.jpg" width=152 align=baseline border=0> </P> <P></P> <P dir=rtl align=right>   <STRONG><FONT color=#000033>     </FONT></STRONG><FONT color=#000033><STRONG> آنجا که می آموزی<BR><BR>        از تپش ها ی کوتاهت<BR><BR>        دل دیوار <BR><BR>        فرو می ریزد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl align=right><FONT color=#000033><STRONG>        از ماسوله<BR><FONT color=#000033><STRONG>  <BR>        تا بُن آسیاب<BR><BR>        اسبی به تاخت <BR><BR>        راه فروردین می گیرد</STRONG></FONT><BR></STRONG><BR></FONT><FONT color=#000033>        «سیروس رادمنش 1354»</FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033>         <IMG alt="روستای بُن آسیاب 1387" hspace=0 src="http://i44.tinypic.com/ta1q43.jpg" align=bottom border=0></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033>         <IMG style="WIDTH: 448px; HEIGHT: 336px" alt="محل تولد سیروس" hspace=0 src="http://i42.tinypic.com/332tf78.jpg" align=baseline border=0></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033>         <IMG alt="" hspace=0 src="http://i39.tinypic.com/24bmcfc.jpg" align=bottom border=0></FONT></P> <P dir=rtl>  <FONT color=#000033><STRONG>       « به ياد سيروس  »</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033><STRONG><EM>            شعر۱)</EM></STRONG>     </FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033>        آمد سوار،<BR>        بي زاد ره<BR>        آسيمه سر ،پريشان<BR>        _با خويش در ستيز_<BR>        خشمي در نگاهش<BR>        _ تا ژرفاي دره ها_ و_<BR>        فراز گريوه ها….<BR>        او بود و اسب او<BR>        _آزرده ا ز لگا م_<BR>        …<BR>        بر شانه اش كشيد تفنگ و<BR>        دستي به ماشه برد…چكاند<BR>        رم كرد اسب او _و_<BR>        غريوش ،<BR>        پيچيد در كمر<BR>        پايان مرد بود.<BR>        پايان؟!<BR>        ….<BR>        فرداييان ( كودكان نو آموز اين ديار)<BR>        در طرح هاي ساده خود بر چكاد كوه<BR>        نقش ترا (مزار شريفت) نشانه كنند _ هشتمين نشان _<BR>        در شهر هفتكل<BR><BR><STRONG><EM>             شعر  ۲)</EM></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000000><FONT color=#000033>   </FONT></FONT><FONT color=#000033>     غزل های نابت<BR>        چو ان خوشه نورس گندم دیممان <BR><BR>        _در هنگامه رقص و اواز_<BR>        باران و<BR>        باد بهاری<BR>        مدهوشمان کرد<BR>        هنوز برای نگاه عسل بارت<BR>        در پشت تپه های ارغوانی<BR>        به چله نشسته ایم<BR>        ای غزال گریز پا</FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000033><STRONG>    (</STRONG>محمد- ارديبهشت 88<STRONG>)</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl> </P> Sat, 30 May 2009 06:10:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=97 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-97.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-96.aspx                 <IMG style="WIDTH: 96px; HEIGHT: 129px" height=176 alt="شادروان دکتر قیصر امین پور" hspace=0 src="http://4.bp.blogspot.com/_36ZhWV3a7AY/Rz8frWdN67I/AAAAAAAAAJU/kx-RI6RBUCE/s400/233.jpg" width=260 align=baseline border=0>                                             <P></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000>    <STRONG> اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>      اگر دفتر خاطرات طراوت</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     پر از رد پای دقایق نبود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر عادت عابران بی خیالی نبود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر گوش سنگین این کوچه ها</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     فقط یک نفس می توانست</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     طنین عبوری نسیمانه را</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>                                       به خاطر سپارد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر آسمان می توانست یکریز</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     شبی چشم های درشت تو را جای شبنم ببارد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر رد پای نگاه تو را</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>                                 باد و باران</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر آسمان سفره هفت رنگ دلش را</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>                                      برای کسی باز می کرد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     و می شد به رسم امانت</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     گلی را به دست زمین بسپریم</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     و از آسمان پس بگیریم</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر خاک کافر نبود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     و روی حقیقت نمی ریخت</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر کوه ها کر نبودند</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر آب ها تر نبودند</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر باد می ایستاد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر حرف های دلم بی اگر بود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر فرصت چشم من بیشتر بود</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     اگر می توانستم از خاک </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>                      یک دسته لبخند پرپر بچینم</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>     تو را می توانستم ای دور</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>                                            از دور</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000><STRONG>        یک بار دیگر ببینم.</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#330000 size=1><EM>        بهمن 72- قیصر امین پور</EM></FONT></P> <P><FONT color=#330000><STRONG> </STRONG></FONT></P> Sat, 16 May 2009 05:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=96 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-96.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-95.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify>  <FONT color=#000033>                <STRONG><EM>ای پونه کوهسار</EM></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  ای یار، ای یار</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  آستاره و ماهپاره</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                   دمید به ره پار</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  وقت است </FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  از این غربت خاموش تبارم</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  یکباره به اقلیم شقایق</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                   بکنیم بار</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><EM><FONT color=#000033>                  هی جار....</FONT></EM></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify>                    <IMG alt="شادروان مرید میر قائد" hspace=0 src="http://www.gigaimage.com/images/tt43y08jxoh9aisc46l8.jpg" align=bottom border=0></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>      در این پُست قصد دارم از شاعر توانایی قوم بختیاری شادروان مرید میر قائد بنویسم . او در خصوص شعر و شاعری می گوید:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>من عقیده دارم کار شاعر شبیه به کار زنبور به نوعی تولید و تهیه عسل است و اگر حاصل کار برای مردم شهد و شیرین نباشد، صرفا شاعر بودن وزنبور بودن چه اهمیت دارد؟باور کنید کسی که به حقیقت شعر رسیده باشد، واقعیت های دیگر را هم برای آن می خواهد. مردم و تاریخ را نباید از شعر حذف کرد. هنر شاعری ، تنها خلق ارزش های کلامی ، ابداع عناصر مجرد شعری و شعر برای شعر نیست. این ها فقط وجهی از صور و اسباب در هنر شاعری هستند. چسبیدن شاعر به این لایه از شعر، یعنی گریز آبرومندانه از تعهد و مسئولیت اجتماعی شعر است. </FONT><FONT color=#000033>دو شعر<STRONG><EM> « هزار ویک »</EM></STRONG> و <STRONG><EM>«کوچ»</EM></STRONG> من از شعرهای دیگرم متفاوت ترند. زیرا دارای پاره ای واژگان و اصطلاحات بومی به گویش بختیاری هستند. کاربرد نام ها و واژه ها و اصطلاحات گویشی – بومی در شعر فارسی اگر به جا و به درستی در تلفیق با ساختار کلامی و بیان شعر صورت گرفته باشد مسلما نه فقط تداعی کننده معانی حسی تر و وسیعتر می شود، که به زبان فارسی نیز عنا می بخشد و هماره تغذیه زبان فارسی از واژگان و اصطلاحات فرهنگ بومی از دیرباز هم معمول و مرسوم بوده است .</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033><STRONG>شعر «کوچ»</STRONG> اندوهی است از بی کسی در پی (مال کنون) . شما می دانید که از صفات نیک بختیاری ، مهمان نوازی و یکی از خصوصیات آنان ، کنجکاوی و علاقه به پیدا کردن رشته آشنای و یافتن سرنخ خویشاوندی در دیگران است. روی همین علاقه، در قلمرو ایل، هر غریبه و رهگذری که از راه برسد از سوی بختیاری، همیشه و قدم به قدم با این  سوال روبرو است که :</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>-         چه کسی </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>-         کم به خدمت رسیدم؟!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>-         هی هالو، چه کسی ؟</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>اغلب این پرس و جوها برای رهگذر ملال آور می شود. ولی شوق بختیاری برای رسیدن به پیوند عاطفی تا حد سماجت ادامه دارد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>شعر مذکور از جایی آغاز شده که خانوارهای عشایر، اکنون در کوچ پاییزه، سرزمین نعمت و فراوانی یعنی ییلاق را رها کرده اند و از مدت ها پیش در راه بازگشت به سوی گرمسیر هستند. در ییلاق، حالا زندگی از تپش و جوشش افتاده است . و همه ی نواحی  و منزلگاه های آن، خلوت و خاموش و خالی از عشایر است . به طوری که یک نفــر حتی در آن باقــی نمانده اســت تا از یک غریبه و یا رهــگذر سوال کند : <STRONG>چــه</STRONG> <STRONG>کســی؟ </STRONG>مضمون شعر، به گسستن پیوندها و زوال رابطه های انسانی، در جوامع شعری و عشایر امروز نظر دارد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>       <EM>      <STRONG>«کوچ»</STRONG></EM></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033>      <STRONG>چاله های بی تش ودی </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     وارگه ها</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     بی پر و می </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     برف زرده</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     گره از تنهایی </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     کرده از بغض اش ، باز</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     جغ زنگوله</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     گله </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     عوعو سگ</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     ازشتاب و هی هی –</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     خستگی را زده پی.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     ...</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     بر فراز چل و سنگ</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     همنوایی نکنید</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     با کوکو ونگ</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     طافه طافه بزنیم از کوه</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     بنگ!</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     صف مالا رفتند-</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     کوچ کردند</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     به ییلاق غروب</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     هیچ کس نیست بگوید </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><STRONG><FONT color=#000033>     چه کسی؟</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#000033> شعر « هزار ویک » با زمینه ای تراژیک حاکی از باورها و اعتقادات بومی به موضوع صید و صیادی است.پدر بزرگ من به نام (ملا باز علی) در واقع، تقریبا 140  سال پیش از این به هنگام شکار ، روزی با چنین واقعه شومی مواجه گردید. او، در میان جمعی از خویشان و بستگان خود، میرزا و مکتب دار عشایر بود.به روایت پدرم و بزرگان فامیل، پدر بزرگ در عین حال، صیادی ماهر و بی مانند هم بود. تا آن زمان تعداد بی شمار شکار کوهی صید کرده بود. می گفتند:</FONT></P> Tue, 21 Apr 2009 05:35:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=95 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-95.aspx http://bonasiab.blogfa.com/post-94.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>     <FONT color=#330000>    <STRONG>می آید </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         آرام آرام</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         با دامنی پُر از شکوفه</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         از لابه لای جنگل وحشی </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         وقلب باغچه ها </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         از خیالش مالامال</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         <FONT size=3>بهار!</FONT></FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>          فصل درنگ عاطفه</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         در کوچه باغ </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000>         تنهایست!</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#330000> </FONT></STRONG></P> Sun, 29 Mar 2009 07:58:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=bonasiab&postid=94 bonasiab http://bonasiab.blogfa.com/post-94.aspx